vrijdag 2 augustus 2013

2 augustus: Into Spain ...


Eindelijk, we trekken Spanje in.

Hoewel de doortocht door Frankrijk onvergetelijke indrukken heeft nagelaten, keken we toch al lang  voor ons vertrek reikhalzend en hoogzwanger van Hoop uit naar onze tocht(en) over Spaanse wegen. Vandaag is het zo ver …

Een eerste blik op Spanje landinwaarts
Luttele kilometers na ons vertrek uit Ur rijden we de N260 op. De N260 – of Eje Perenaico - is een legendarische weg die een Oost-West verbinding vormt door de Spaanse Pyreneeën.. Alom bekend, gekend en geliefd bij motorrijders om de brede weg, het perfecte asfalt, het weinige verkeer en de oneindige aaneenschakeling van heerlijke bochten. Voeg daar de constant magische uitzichten aan toe en je waant je in het moto-paradijs. En terecht!

gaandeweg worden de Pyreneeën ruwer en robuuster

In No Time slingeren we relax en gezwind naar La Sue d’ Urgell en van daaruit verder naar Sort. Daar houden we even halt voor een verfrissing in het aanbevelenswaardige Escalada Rock Cafe. Na Sort gaat het even niet verder Oostwaarts maar maakt de N260 een Zuidwaartse knik tot in Tremp.

Het gaat zo vlot dat we halverwege naar Tremp besluiten een korte zij-lus te maken naar het kleine Meer van Montcortes, diep verscholen in de Pyreneeën. Over kleine maar perfecte bergwegen passeren we kleine dorpjes als Peramea, Bretui en Montcortes. We rijden zelfs voorbij het Meertje tot een ‘dorpje’ hoog in de bergen genaamd Estabanya. Maar hier leeft geen ziel meer op een of andere overgebleven landbouwer na. Omdat deze zoals het boeren betaamt zijn velden tegen de bergflank bewerkt, maken we van de gelegenheid gebruik om zijn dak te beklimmen voor het maken van enkele leuke kiekjes van het prachtige landschap ;-)

een kijk van op weg naar Montcortes

kiekje vanop het dak ;-)
We keren op onze stappen terug en houden halt in het piepkleine authentieke Spaanse bergdorpje Peramea. Er is zowaar een mini-restaurantje/cafeetje: Can Pep. Met een zelden geziene gedienstigheid dekken ze voor ons de tafel op het terras en de verrassing bij uitstek is dat de chef (en tevens kok) Adrian perfect Engels spreekt. Hij beveelt ons enkele specialiteiten aan. Terwijl mijn vrienden bij wijze van voorgerecht genieten van een heerlijke Gazpacho volg ik Adrian ’s suggestie en kies ik voor de rauwe vis met mediterraanse groentjes in een ‘vijvertje’ olijfolie; onwaarschijnlijk lekker (!)
Ook bij het hoofdgerecht laat ik me leiden door Adrian en opnieuw is het in de oven gegaarde lam een feest voor alle smaakpapillen. Ook de andere Lorejasse genieten met volle teugen van de overheerlijke maaltijd. Intussen verbroederen we met enkele lokale Spanjaarden aan een aanpalende tafel. Wij spreken geen Spaans en zij evenmin een van onze talen maar gebaren en menselijke warmte overbruggen met gemak de talenkloof. Ze bieden ons een glas cava aan na het eten en wij trakteren hen bij ons vertrek op een ganse fles, genereuze Bourgondiërs als we zijn ;-)  Die mentaliteit wordt gesmaakt en bij ons vertrek komt Adrian ons nog eens aanmanen om bij onze doortocht door de Spaanse Pyreneeën tijdens de laatste week van onze reis even aan te lopen. Als we ons bezoek aankondigen, maakt hij voor ons speciaal een paella zoals die nergens anders kan gegeten worden – en bovendien wil hij ons bij die gelegenheid zijn Harley Davidson Road King Custom showen. Hij schrijft me zelfs de naam op van het overheerlijke voorgerecht: het blijkt om Esqueixada te gaan – absoluut te onthouden (!)

Ons ongepland bezoek aan Can Pep in Peramea is zo typerend voor Spanje; ongedwongen sfeer, open, warmhartige, sympathieke mensen en mentaliteit; de kinderen spelen hier op straat, de honden lopen los, groentenkramers stallen hun waar uit op een vrij hoekje op het bescheiden marktpleintje, … Iedereen is ontspannen en neemt de dingen zoals ze komen. Spanje op z’n best – Het Leven op z’n best …



Terug op onze route vervolgen we onze weg naar Tremp pal door de indrukwekkende rode rotsen van de Congats de Collegats. Vanuit Tremp verlaten we de verdere eindbestemming Lleida voor een ruim ommetje Westwaarts over de C1311 richting Puenta Montanana. De C1311 is een bochtenparadijs en staat bij insiders bekend als een van de mooiste motorroutes in Europa. Geheel terecht zo blijkt. We slingeren verder de Pyreneeën in over een waanzinnig mooie weg te midden van fantastische uitzichten.

Vanuit de Puenta Montanana gaat het vervolgens nog even Westwaarts waarna we in Benabarre Zuidwaarts over de N230 naar Lleida afdalen en aankomen in Hotel Isis; het einde van onze eerste rit op Spaanse bodem. Een fijne, relaxte, ontspannen rit. Absoluut geen hoge moeilijkheidsgraad maar zeker veel belevingswaarde en het comfort om daar optimaal van te genieten – Dit is Spanje dus …


Enkele sfeerfoto's
































Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen